Πρόσφατη ανασκόπηση στην επιγονατιδική τενοντοπάθεια και στην συντηρητική αντιμετώπισή της

Η επιγονατιδική τενοντοπάθεια είναι μια κοινή αιτία πόνου ιδιαίτερα στα γόνατα των αθλητών. Ιστορικά, σχετίζεται με αθλήματα που χρησιμοποιούν συχνά άλματα, όπως το βόλεϊ και το μπάσκετ. Το επαναλαμβανόμενο άλμα δημιουργεί ένα σημαντικό φορτίο ενέργειας στον εκτατικό μηχανισμό, οδηγώντας σε ανάλογα συμπτώματα.

Το κύριο παθοφυσιολογικό φαινόμενο στην επιγονατιδική τενοντοπάθεια είναι η τεντίνωση, η οποία είναι μία ΕΚΦΥΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ και ΟΧΙ μια ΦΛΕΓΜΟΝΩΔΗΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ. Επομένως, ο άλλος δημοφιλής όρος για αυτή την ασθένεια, τενοντίτιδα, δεν είναι κατάλληλος.

Η μη χειρουργική θεραπεία της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας επικεντρώνεται σε έκκεντρες ασκήσεις και συχνά έχει καλά αποτελέσματα. Άλλες πειραματικές επιλογές, με ποικίλα επίπεδα αποδεικτικών στοιχείων, είναι διαθέσιμες σε ανθεκτικά περιστατικά. Χειρουργική θεραπεία ενδείκνυται σε περιπτώσεις που είναι ανθεκτικές στη μη χειρουργική θεραπεία. Μπορεί να γίνει ανοικτή ή αρθροσκοπική χειρουργική επέμβαση. Οι δύο μέθοδοι είναι συγκρίσιμες, αλλά η αρθροσκοπική χειρουργική έχει ως αποτέλεσμα έναν ταχύτερο χρόνο ανάρρωσης.

Επιγονατιδική τενοντοπάθεια

Η επιγονατιδική τενοντοπάθεια είναι μια κλινική κατάσταση που χαρακτηρίζεται από πόνο που σχετίζεται με τη δραστηριότητα στον απομακρυσμένο πόλο της επιγονατίδας ή στον εγγύς επιγονατιδικό τένοντα. Τα συμπτώματα μπορεί να είναι τόσο έντονα που οδηγούν σε λειτουργική βλάβη στα αθλήματα.

Αυτή η κατάσταση θεωρείται ότι προκύπτει από επαναλαμβανόμενες καταπονήσεις στον εκτατικό μηχανισμό του γόνατος. Ως εκ τούτου, είναι πιο διαδεδομένη στις αθλητικές δραστηριότητες που περιλαμβάνουν άλματα, γεγονός που εξηγεί γιατί αυτή η κατάσταση είναι επίσης γνωστή ως «γόνατο του άλτη- Jumber’s Knee».

Ιστορικά, η επιγονατιδική τενοντοπάθεια έχει αποδειχθεί ότι σχετίζεται με τα άλματα. Οι Lian et al ανέφεραν επιπολασμό επιγονατιδικής τενοντοπάθειας κατά 45% σε επαγγελματίες παίκτες βόλεϊ και 32% σε επαγγελματίες παίκτες καλαθοσφαίρισης. Σε άλλα αθλήματα, όπως το ποδόσφαιρο, στα οποία το άλμα δεν είναι η κύρια δραστηριότητα, το επαναλαμβανόμενο stress του εκτατικού μηχανισμού μπορεί επίσης να οδηγήσει στην ανάπτυξη αυτής της νόσου, η οποία έχει αναφερθεί σε ποσοστό μέχρι 2,4% των επαγγελματιών ποδοσφαιριστών σε μια μόνο αθλητική περίοδο.Οι Zwerver et al ανέφεραν επιπολασμό 8,5% σε ερασιτέχνες αθλητές. Οι παίκτες του βόλεϊ, χάντμπολ και καλαθοσφαίρισης έχουν συχνότερα επιγονατιδική τενοντοπάθεια (από 11,3% έως 14,4%) από ό, τι οι ποδοσφαιριστές (2,5%).

Οι παράγοντες κινδύνου

Μια πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση των παραγόντων κινδύνου για την ανάπτυξη επιγονατιδικής τενοντοπάθειας έδειξε ότι οι ανθρωπομετρικοί παράγοντες, όπως ο υψηλός δείκτης μάζας σώματος, η μεγάλη κοιλιακή περίμετρος, η ανισοσκελία και η πλατυποδία, αποτελούν ανεξάρτητους παράγοντες κινδύνου που σχετίζονται με την ανάπτυξη αυτής της κατάστασης.

Η ανασκόπηση ανέφερε επίσης ότι άλλοι παράγοντες, όπως οι αδύναμοι τετρακέφαλοι μύες και η μειωμένη ελαστικότητα των τετρακεφάλων και των οπισθίων μηριαίων, σχετίζονται με την επιγονατιδική τενοντοπάθεια. Το φύλο και οι παράγοντες που σχετίζονται με τον ίδιο τον αθλητισμό, συμπεριλαμβανομένου του χρόνου εκπαίδευσης, της επιφάνειας άσκησης και του είδους της άσκησης, δεν συσχετίστηκαν με την ανάπτυξη της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας.

Ιστορικό και φυσική εξέταση

Η επιγονατιδική τενοντοπάθεια παρουσιάζεται ως πόνος της πρόσθιας επιφάνειας του γόνατος, συνδεόμενος με τη δραστηριότητα, εντοπίζεται σε μεγάλο βαθμό ψηλά στον απομακρυσμένο πόλο της επιγονατίδας και στο εγγύς άκρο του επιγονατιδικού τένοντα.

Ο πόνος είναι ύπουλος και μπορεί να επιταχυνθεί από την αύξηση της αθλητικής δραστηριότητας. Ξεκινάει αρχικά μετά τη σωματική άσκηση, αλλά μπορεί να προχωρήσει σε ένα σημείο στο οποίο είναι παρών κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε δραστηριότητας ή είναι συνεχής, υφιστάμενος ακόμη και σε ηρεμία.Κατά τη φυσική εξέταση, ο πόνος εμφανίζεται στον εγγύς επιγονατιδικό τένοντα όταν ψηλαφούμε και στον απομακρυσμένο πόλο της επιγονατίδας όταν το πόδι είναι πλήρως εκτεταμένο. Ο πόνος στην τελευταία περιοχή μειώνεται με την κάμψη του γόνατος.

Ένα τεστ για την αναπαραγωγή των συμπτωμάτων που σχετίζονται με την επιγονατιδική τενοντοπάθεια είναι το D ecline Squat test, στo οποίo πραγματοποιείται σε όρθια στάση μία ελεγχόμενη κάμψη σε 30 ° κάμψης του γόνατος με το άλλο γόνατο εκτεταμένο. Η δοκιμή αυτή παράγει ένα σημαντικό φορτίο στον επιγονατιδικό τένοντα, προκαλώντας την έναρξη του πόνου στην περιοχή. Αδύναμοι τετρακέφαλοι μύες ή σφιχτοί τετρακέφαλοι και οπίσθιοι μηριαίοι μύες επίσης μπορεί να διαπιστωθούν σε φυσική εξέταση.

Ταξινόμηση της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας

Το 1973, ο Blazina et al ταξινόμησε την επιγονατιδική τενοντοπάθεια με βάση μόνο τα κλινικά χαρακτηριστικά της (Πίνακας 1). Το σύστημα ταξινόμησης περιλαμβάνει τέσσερα προοδευτικά στάδια που ταξινομούνται ανάλογα με τη σοβαρότητα της νόσου.

Το στάδιο Ι χαρακτηρίζεται από πόνο που εμφανίζεται μόνο κατά τη διάρκεια της άσκησης.

Στο στάδιο ΙΙ, ο πόνος εμφανίζεται στην αρχή των αθλητικών δραστηριοτήτων, εξαφανίζεται μετά την προθέρμανση και επανεμφανίζεται όταν παρουσιάζεται κόπωση.

Το στάδιο ΙΙΙ χαρακτηρίζεται από συνεχή πόνο κατά τη διάρκεια της δραστηριότητας και κατά την ηρεμία και η ασθένεια του σταδίου IV ορίζεται ως ρήξη του επιγονατιδικού τένοντα.

Άλλες ταξινομήσεις που βασίζονται σε υπερηχογραφικά ή MRI χαρακτηριστικά του επιγονατιδικού τένοντα υπάρχουν. Ωστόσο, η χρησιμότητά τους δεν είναι καλά εδραιωμένη και το σύστημα ταξινόμησης από τους Blazina et al παραμένει το πλέον αναφερόμενο σύστημα στις κλινικές μελέτες της εξέτασης επιγονατιδικής τενοντοπάθειας.

Πίνακας 1. Classification of Patellar Tendinopathy

Stage

Description

I

Pain only after sports

II

Pain at the beginning of sports, disappearing after a warm-up, but reappearing during fatigue

III

Constant pain at rest and with activity

IV

Complete rupture of the patellar tendon

Τα είδη της θεραπείας -Η συντηρητική

Έκκεντρες ασκήσεις έχουν προταθεί για την αύξηση της διαδικασίας αναδιαμόρφωσης των ινών κολλαγόνου στον επιγονατιδικό τένοντα. Αυτή η διαδικασία αναγκάζει την μυοσκελετική μονάδα να προσαρμοστεί για να προστατευθεί από το stress που σχετίζεται με τη σωματική δραστηριότητα. Έχουν αναφερθεί άριστα αποτελέσματα σε αθλητές και σε μη-αθλητές.

Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι οι έκκεντρες ασκήσεις έχουν θετικά αποτελέσματα χωρίς ανεπιθύμητες αντιδράσεις. Μια πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι έκκεντρες ασκήσεις είναι η μόνη θεραπεία της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας που υποστηρίζεται από υψηλού επιπέδου αποδεικτικά στοιχεία. Επομένως, υποστηρίζουμε τη χρήση έκκεντρων ασκήσεων ως την αρχική θεραπεία για τους περισσότερους ασθενείς με επιγονατιδική τενοντοπάθεια, ειδικά όταν η διαταραχή βρίσκεται στα αρχικά στάδια. Διάφοροι τύποι έκκεντρων ασκήσεων φόρτισης του επιγονατιδικού τένοντα είναι διαθέσιμοι.

Σε μια συστηματική ανασκόπηση, οι Visnes και Bahr κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ικανότητα προσδιορισμού της σύστασης ενός πρωτοκόλλου που είναι υπεύθυνο για τα θετικά αποτελέσματα στην επιγονατιδική τενοντοπάθεια είναι περιορισμένη.

Οι διαθέσιμες μελέτες, οι οποίες είναι μικρές και ποικίλης ποιότητας, υποδηλώνουν ότι το πρόγραμμα θεραπείας θα πρέπει να εκτελείται μέχρι κάποιο επίπεδο δυσφορίας και θα πρέπει να περιλαμβάνει την απομάκρυνση των αθλητών από αθλητικές δραστηριότητες.

Εξωσωματική θεραπεία με κρουστικά κύματα (Extracorporeal Shock Wave Therapy)

Η χρησιμότητα της εξωσωματικής θεραπείας με κρουστικό κύμα (ESWT) για την επιγονατιδική τενοντοπάθεια βασίζεται σε τρεις θεωρίες. Σύμφωνα με την πρώτη θεωρία, η ανακούφιση του πόνου επιτυγχάνεται με την αναλγησία υπερδιέγερσης, η υπερδιέγερση της επώδυνης περιοχής οδηγεί σε μειωμένη μετάδοση σημάτων στο στέλεχος του εγκεφάλου. Μια δεύτερη θεωρία υποθέτει ότι το μηχανικό φορτίο που αναπτύσσεται από το ESWT διεγείρει την αναγέννηση των ιστών. Η τρίτη θεωρία υποστηρίζει ότι το ESWT καταστρέφει τις ασβεστοποιήσεις στους τένοντες με τον ίδιο τρόπο που η λιθοτριψία καταστρέφει τις πέτρες στα νεφρά. Σήμερα, η ESWT συζητείται ως θεραπευτική επιλογή για επιγονατιδική τενοντοπάθεια, αν και πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια ασφαλή και πολλά υποσχόμενη θεραπεία.

Οι Wang et al διεξήγαγαν μια τυχαιοποιημένη μελέτη που συνέκρινε το ESWT με την φυσικοθεραπεία και τα Μη Στεροειδή Αντί Φλεγμονώδη (ΜΣΑΦ) και διαπίστωσε σημαντικές διαφορές στον πόνο, βαθμολογίες της Victorian Institute of Sport Assessment, εύρος κίνησης, λειτουργική βελτίωση, συνολικά αποτελέσματα και υπερηχογραφική αγγείωση κατά την διάρκεια επανεκτίμησης που ευνοούσε την ομάδα ESWT.

Μια άλλη, πιο πρόσφατη ενδεχόμενη τυχαιοποιημένη μελέτη δεν βρήκε κανένα όφελος από τη χρήση του ESWT. Δεδομένων των αμφιλεγόμενων αποδείξεων, απαιτούνται περισσότερο ελεγχόμενες μελέτες προτού προταθεί το ESWT και εξακολουθεί να αποτελεί πειραματική θεραπεία για την επιγονατιδική τενοντοπάθεια.

Ενέσιμα

Στεροειδή: Δεν συνιστούμε ενέσεις στεροειδών για τη θεραπεία της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας. Τρεις τυχαιοποιημένες μελέτες απέτυχαν να αποδείξουν τη μακροπρόθεσμη ανακούφιση με τη χρήση στεροειδών ενέσεων, οι οποίες ενέχουν δυνητικό κίνδυνο ρήξης τένοντα.

Σε μία τυχαιοποιημένη μελέτη χορήγησης εικονικού φαρμάκου έναντι στεροειδών, οι Fredberg et al κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η έγχυση στεροειδών μπορεί να ομαλοποιήσει τις βλάβες στους επιγονατιδικούς τένοντες που ελέγχονται υπερηχογραφικά και μπορεί να έχουν δραματικές κλινικές επιπτώσεις σε βραχυπρόθεσμη περίοδο, αλλά δεν έχουν καμία επίδραση σε περίοδο παρακολούθησης 4 εβδομάδων έως 6 μηνών.

Οι Kongsgaard et al διεξήγαγαν μια τυχαιοποιημένη μελέτη που συνέκρινε τις ενέσεις στεροειδών, την προπόνηση με έκκεντρες ασκήσεις και την βαριά, αργής αντίστασης προπόνηση (heavy slow resistance training) για την επιγονατιδική τενοντοπάθεια. Συμπέραναν ότι όλες οι θεραπείες που μελετήθηκαν έχουν καλές βραχυπρόθεσμες επιπτώσεις.

Ωστόσο, σε μακροχρόνια παρακολούθηση, μόνο οι ομάδες των έκκεντρων ασκήσεων και των αργών αντιστάσεων διατηρούσαν τα αποτελέσματα, ενώ οι ενέσεις στεροειδών δεν είχαν ευεργετικά αποτελέσματα σε 6 μήνες παρακολούθησης.

Οι Capasso et al, συνέκριναν την αποτελεσματικότητα των στεροειδών με απροτινίνη έναντι πρωτοκόλλων προπόνησης για τη διαχείριση της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας σε αθλητές. Οι συγγραφείς διαπίστωσαν ότι η θεραπεία με στεροειδή είχε ως αποτέλεσμα τη βραχυπρόθεσμη βελτίωση, αλλά η βελτίωση αυτή επιδεινώθηκε στην παρακολούθηση των 6 μηνών.

Πλάσμα πλούσιο σε αιμοπετάλια ( Platelet Rich Plasma , PRP )

Το πλούσιο σε αιμοπετάλια πλάσμα (PRP) πιστεύεται ότι είναι ικανό να ενισχύσει την αποκατάσταση των ιστών λόγω της υψηλής συγκέντρωσης σε αναγεννητικούς παράγοντες. Μια πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση έδειξε ότι μελέτες που συγκρίνουν PRP με άλλες θεραπείες είχαν αντιφατικά αποτελέσματα και ότι καμία από τις μελέτες δεν έδειξε έντονες διαφορές μεταξύ PRP και άλλων θεραπειών. Επομένως, η PRP είναι μια πολλά υποσχόμενη θεραπεία, αλλά ελεγχόμενες μελέτες είναι απαραίτητες για να προσδιοριστεί η πραγματική αποτελεσματικότητά της.

Σε μια πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση, οι Jeong et al, ανέφεραν ότι το PRP φαίνεται να έχει θετικό αποτέλεσμα στη θεραπεία της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας, αλλά τα διαθέσιμα στοιχεία είναι χαμηλής ποιότητας και, επομένως, αυτό το εύρημα δεν είναι οριστικό. Επιπλέον, δεν υπάρχει πρότυπο πρωτόκολλο για τη λήψη PRP και ο αριθμός των απαιτούμενων ενέσεων είναι μεταβλητός. Ορισμένα στοιχεία δείχνουν ότι οι πολλαπλές ενέσεις είναι καλύτερες από μία ένεση. Αντίθετα, οι Kaux et al, δεν βρήκαν κανένα όφελος για διαδοχικές ενέσεις σε σύγκριση με μία εφάπαξ ένεση.

Δεδομένων των αντιφατικών αποτελεσμάτων και της έλλειψης ομοιόμορφων πρωτοκόλλων για τη θεραπεία της επιγονατιδικής τενoντοπάθειας με PRP, αυτή η θεραπεία πρέπει να θεωρείται ερευνητική.

Κυτταρικές θεραπείες

Περιορισμένα στοιχεία είναι διαθέσιμα σχετικά με τη χρήση κυτταρικών θεραπειών για την επιγονατιδική τενοντοπάθεια. Θεωρείται ότι η προσθήκη βλαστοκυττάρων θα μπορούσε να βελτιώσει την ταχύτητα και την ποιότητα της διαδικασίας επούλωσης και οι αυτοκρινικοί και παρακρινικοί παράγοντες θα μπορούσαν να ενισχύσουν την επούλωση των ιστών και την αναδιαμόρφωσή τους. Μεγάλο μέρος της έρευνας σε αυτόν τον τομέα περιλαμβάνει μελέτες μη τυχαιοποιημένων περιπτώσεων ή σειρών και ζωικών μοντέλων της νόσου.

Οι Pascual-Garrido et al, διεξήγαγαν μια μελέτη στην οποία σε οκτώ ασθενείς με επιγονατιδική τενοντοπάθεια στους οποίους είχαν αποτύχει οι μη χειρουργικές θεραπείες, εγχύθηκαν μονοπύρηνα κύτταρα μυελού των οστών. Σε 5 χρόνια παρακολούθησης, επτά ασθενείς δήλωσαν ότι ήταν ικανοποιημένοι με τη διαδικασία και ότι θα ήταν διατεθειμένοι να υποβληθούν στην ίδια διαδικασία και πάλι εάν η νόσος αναπτυσσόταν στο αντίθετο γόνατο.Οι Clarke et al, έκαναν έγχυση τενοντοκυττάρων που προέρχονταν από το δέρμα σε 33 γόνατα σε μια προοπτική τυχαιοποιημένη μελέτη ασθενών στους οποίους είχαν αποτύχει οι μη χειρουργικές θεραπείες. Ταχύτερη και μεγαλύτερη βελτίωση στον πόνο και τη λειτουργία παρατηρήθηκε στην ομάδα που υποβλήθηκε σε θεραπεία με τα κύτταρα.

Οι κυτταρικές θεραπείες για τη διαχείριση της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας είναι ελπιδοφόρες, αλλά χρειάζονται περισσότερα στοιχεία για να τις συστήσουμε. Η χρήση τους παραμένει πειραματική και οι ασθενείς που υποβάλλονται σε τέτοιες θεραπείες πρέπει να ενημερώνονται για αυτό.

Υαλουρονικό οξύ

Το, υψηλού μοριακού βάρους, υαλουρονικό οξύ έχει αναφερθεί ότι έχει αντιφλεγμονώδη δράση επιπλέον της προαγωγής της επούλωσης των τενόντων στη επιφάνεια μεταξύ οστών-τένοντα και στην αναγέννηση των ιστών.

Σε μια πρόσφατη μελέτη επιπέδου IV, πενήντα ασθενών με επιγονατιδική τενοντοπάθεια που δεν ανταποκρίθηκαν σε μια ελάχιστη δίμηνη συντηρητική θεραπεία, ένας μέσος όρος δύο ενέσεων υαλουρονικού οξέος είχε θετικές επιδράσεις στην ανάρρωση. Υψηλής ποιότητας στοιχεία σχετικά με τη θεραπεία αυτή εξακολουθούν να λείπουν. Απαιτούνται περισσότερες μελέτες για να προσδιοριστεί η αποτελεσματικότητα αυτής της θεραπευτικής επιλογής, η οποία παραμένει σε ερευνητικό στάδιο.

Σκληρυντικοί Παράγοντες

Η νεοαγγείωση είναι ένα φαινόμενο που θεωρείται σχετικό στην παθοφυσιολογία της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας και υπάρχει στο 60% έως 80% των ασθενών με πόνο. Ως εκ τούτου, οι παράγοντες σκληρύνσεως χρησιμοποιούνται για την παρεμπόδιση του σχηματισμού νέων αγγείων, για την καταστροφή των αγγείων που έχουν ήδη σχηματιστεί και για την καταστροφή του συνοδευτικού vasa nervorum, το οποίο ως αποτέλεσμα τοπική απονεύρωση.

Σε μια μελέτη επιπέδου IV, οι Alfredson και Ohberg, ανέφεραν σημαντική μείωση στον πόνο κατά τη διάρκεια δραστηριότητας μετά από έγχυση ενός παράγοντα σκληρύνσεως (5 mg / mL polidocanol) με υπερηχογραφική καθοδήγηση στον παρατένοντα, πράγμα που δείχνει ότι οι παράγοντες σκληρύνσεως έχουν τη δυνατότητα διαχείρισης του πόνου.

Οι Hoksrud et al, χορήγησαν μια ένεση polidocanol (10 mg / mL) με υπερηχογραφική καθοδήγηση στον paratenon σε ασθενείς με επώδυνη χρόνια επιγονατιδική τενοντοπάθεια και διαπίστωσαν μία ουσιαστική διαφορά στο Victorian Institute of Sport Assessment-P score στην ομάδα που έτυχε θεραπείας με ένα σκληρυντικό παράγοντα έναντι ενός εικονικού φαρμάκου. Ωστόσο, σε μια μετέπειτα μελέτη της ίδιας ομάδας με μεγαλύτερη παρακολούθηση (44 μήνες), περισσότερο από το ένα τρίτο της ομάδας που έλαβε θεραπεία με σκληρυντικούς παράγοντες υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για πόνο.

Συνεπώς, η χρησιμότητα των σκληρυντικών παραγόντων παραμένει ασαφής και οι παράγοντες παραμένουν σε πειραματικό στάδιο.

Άλλες ενέσεις

Διάφορες άλλες ενέσεις έχουν μελετηθεί για τη θεραπεία της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας. Έχουν χρησιμοποιηθεί απροτινίνη, αυτόλογο αίμα, ξηρές ενέσεις και ενέσεις μεγάλου όγκου. Ωστόσο, οι μελέτες αυτών των επιλογών θεραπείας είναι χαμηλής ποιότητας και οι επιπτώσεις αυτών των θεραπειών παραμένουν ασαφείς. Ως εκ τούτου, αυτή τη στιγμή, είναι αδύνατο να συστηθεί η χρήση τους για τη διαχείριση της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας. Συνεπώς, παραμένουν πειραματικές θεραπείες.

Πρόσθετες θεραπείες

Διάφορες άλλες θεραπείες εξετάστηκαν σε μελέτες επιπέδου Ι. Το τρινιτρικό γλυκερύλιο (glyceryl trinitrate) παράγει νιτρικό οξείδιο, το οποίο φαίνεται να παίζει ρόλο στον πολλαπλασιασμό των ινοβλαστών, τη σύνθεση κολλαγόνου και τη συστολή των πλεγμάτων κολλαγόνου. Η αγγειογενετική δραστηριότητα των μακροφάγων, η οποία είναι σημαντική για την επούλωση των πληγών, εξαρτάται επίσης από τη συνθετάση του νιτρικού οξειδίου, η δραστηριότητα της οποίας αυξάνεται στην τενοντοπάθεια.

Με βάση τις θετικές επιδράσεις του τρινιτρικού γλυκερυλίου που αναφέρθηκαν σε τρεις μελέτες άλλων τύπων τενοντοπάθειας, οι Steunebrink et al, διεξήγαγαν μια τυχαιοποιημένη μελέτη ασθενών με επιγονατιδική τενοντοπάθεια, συγκρίνοντας τη χρήση επιθέματος τρινιτρικού γλυκερυλίου με εκείνη ενός εικονικού φαρμάκου. Οι συγγραφείς δεν βρήκαν καμία διαφορά στο αποτέλεσμα μεταξύ των δύο ομάδων.

Χαμηλής έντασης παλμικοί υπέρηχοι μπορεί να διεγείρουν in vitro την παραγωγή κολλαγόνου από ινοβλάστες και μπορεί να αυξήσουν τη μηχανική αντοχή μετά από επιδιόρθωση οξέων τραυματισμών ενός τένοντα. Οι Stasinopoulos και Stasinopoulos και οι Warden et al, διενήργησαν μια τυχαιοποιημένη μελέτη για την αποτελεσματικότητα της παλμικής υπερηχογραφίας χαμηλής έντασης και διαπίστωσαν ότι αυτή η μέθοδος δεν παρείχε κανένα όφελος σε σύγκριση με έκκεντρες ασκήσεις για τη διαχείριση της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας. Αυτά τα ευρήματα υποστηρίζονται από μια προηγούμενη μελέτη των Giombini et al, που έδειξε ότι η υπερθερμία ήταν πιο αποτελεσματική από την παλμική υπερηχογραφία χαμηλής έντασης για τη θεραπεία της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας.

Όλοι αυτοί οι τύποι παραμένουν σε στάδιο εξέτασης και δεν συνιστώνται για τη διαχείριση της επιγονατιδικής τενοντοπάθειας. Στην πράξη, όταν έχουμε να διαχειριστούμε μία χρόνια τενοντοπάθεια, γνωρίζοντας ότι οι βλάβες είναι εκφυλιστικές και όχι φλεγμονώδεις, στοχεύουμε όσο καλύτερα μπορούμε στην αιτιολογική θεραπεία.Το πρόγραμμα που ακολουθείται σίγουρα είναι εξατομικευμένο.

Οπωσδήποτε κυρίαρχη θέση κατέχουν οι έκκεντρες ασκήσεις αλλά και όλες οι μέθοδοι που ¨τραυματίζουν¨ τον τένοντα, αναγκάζοντας τον ίδιο τον οργανισμό να προκαλέσει μία όσο το δυνατόν περισσότερο φυσιολογική διεργασία επούλωσης και τοπικής αποκατάστασης.

Ο βελονισμός αλλά και οι τοπικές ενέσεις- εγχύσεις (Prolotherapy) βλέπουμε πρακτικά να λειτουργούν σε πολλούς ασθενείς μας. Πάγος τοποθετείται τοπικά όταν υπάρχει πόνος ή οίδημα, ανακουφίζει το σύμπτωμα και όχι την αιτία. Το πρόγραμμα θεραπείας καταστρώνεται με την ενημέρωση του ασθενή μας για την πάθησή του και την λογική των θεραπευτικών παρεμβάσεων, την σύμφωνη γνώμη του αλλά και με την ενεργητική συμμετοχή του.

Journal of the American Academy of Orthopaedic Surgeons, Patellar Tendinopathy: Diagnosis and Treatment

Copyright © 2015 All Rights Reserved
Νάβαλης Κωνσταντίνος - Φυσίατρος
Με επιφύλαξη παντός δικαιώματος

κατασκευή ιστοσελίδων webmac
υπηρεσίες ιατρικού marketing Health Solutions
Δ.: Κονδύλη 5, Μαρούσι
Τ.: 2106142535

 botMap